Caberetier, Acteur, Comedian en Schrijver
Je kunt hem de afgelopen jaren in vele hoedanigheden zijn tegengekomen. In het theater met zijn eigen cabaretvoorstelling Brommers Kiek’n. Als acteur op het podium bij Made In Da Shade, als comedian bij het Comedycafe of als schrijver van TV programma’s.
In november 2008 ging Jeffrey’s eerste avondvullende cabaretsolo BROMMERS KIEK’N in première. Publiek en pers in het hele land waren unaniem enthousiast over het verhaal van zijn jeugd in Twente en zijn leven nu in de grote stad. In 2010 volgde SPIEKERBOKS en inmiddels is hij al aan zijn derde programma THUUS toe. Vanaf maart 2012 te zien in het theater.
$(this).corner("round");
Nieuws March 31st, 2013
March 19th, 2013
Country & Westen gaat over familie en familiebanden. Over vaders en moeders. En hun onontkoombare invloed. Over dromen najagen en teleurstellingen. Over ontsnappen aan je eigen achtergrond. Of er juist naar terug keren.Kom kiek’n op:
Do 21 maart, 21:00u, MC Theater Amsterdam
Vr 22 maart, 20:30u, MC Theater Amsterdam
Za 23 maart, 20:30u, Theater Bouwkunde Deventer
March 7th, 2013
AMSTELVEEN – Alles draait om familie, de primaire omgeving waar hij is opgegroeid. Comedian Jeffrey Spalburg koestert deze gedachte intens en deelt het gevoel graag met zijn publiek.
Zijn multiculturele afkomst voegt een extra dimensie toe aan inspiratie voor een grappige, cynische maar voornamelijk kritische blik op veel wat zijn levenspad kruist. En sinds hij papa is geworden, is de waardering voor zijn vader groter dan ooit.
Helaas is zijn vader overleden. Gelukkig kon die nog net afscheid nemen van zijn voorlopig laatste kleinkind. “Daag”, was zijn laatste woord tegen de kleine en hij vertrok om nooit meer terug te keren. Vader Spalburg was het voorbeeld van vaderschap, een levensfase die de comedian nog moet waarmaken, want voor Jeffrey Spalburg is papa worden namelijk in een wip en een zucht gebeurd. De rekening of zijn vadermissie geslaagd is, krijgt hij te zijner tijd aangeboden.
Kleine terrorist
Met zijn nieuwste theatervoorstelling ‘Thuus’, de Twentse vertaling voor thuis, biedt Spalburg het publiek een kijkje in zijn eigen huiskamer. Een stuk vierkant tapijt op het grote podium met in een hoek een grote beer, is de wereld waarin zijn leven de revue passeert. De grote beer staat symbool voor zijn vader en hij ziet zichzelf als de kleine beer, naar het gelijknamige sterrenstelsel. Zijn vader sprak weinig, maar als hij eenmaal plaatsnam op zijn praatstoel was de jonge Jeffrey een en al oor.
“LSD, luisteren, samenvatten en doorvragen”, vat de cabaretier de ontmoetingen samen, die gaan over zijn Surinaamse roots. Ofschoon hij zelf in het Nederlandse Hengeloo geboren is als laatste uit een gezin van vier kinderen, houdt hij de wijze les van zijn vader steeds in ere. “Als je niet weet waar je vandaan komt, is je toekomst onzeker.” Zijn toekomst is gericht op zijn zoon, die zoals hij het noemt van Surinaams-Nederlands-Dominicaans-Twentse afkomst is. Surinamers en Twentenaren geloven beide op hun eigen manier in moeder aarde, maar het is de Dominicaanse tak van de familie die hij behoorlijk op de korrel neemt. Dat Surinamers een bepaald imago hebben wordt weer eens bevestigd. Rustig, relax en niet weten wat het verschil is tussen handbagage en vracht, zijn zo enkele stereotyperingen die altijd weer goed scoren.
Net zoals hij met veel liefde en trots geniet en vertelt over zijn zoon, net zo dramatisch confronteert hij de nieuwkomer met de harde wetten van het leven. “Hij is de nieuwkomer dus hij moet zich aanpassen”, als Spalburg merkt dat zijn jarenlang opgebouwde platencollectie verhuisd is naar het berghok en zijn inspirerende witte muren zijn veranderd in gifgroene kleuren omwille van zijn kleurrijke zoon. Zijn domein waar hij relaxte en chillde met vrienden is hem afgenomen door de kleine terrorist. Een jengelende terrorist waar hij van hoopte dat het een slapende cel was. Gelukkig heeft hij nog zijn I-phone met tienduizend van zijn favoriete ‘mezuknummers’.
Jeffrey Spalburg weet met zijn nieuwe voorstelling niet alleen het publiek aan het te krijgen, maar hij weet ook sympathie te wekken. Uit de regelmatige ‘ooohhh’s en aaahhh’s’ laat het publiek blijken zijn lieve en brave vadergenen te waarderen. ‘Thuus’ speelt de komende maanden nog in Nederlandse theaters en op gezette tijden mag het publiek in Suriname genieten van delen uit zijn show.Door: Stuart Rahan, 7 maart 2013
February 18th, 2013
December 9th, 2012
December 8th, 2012
December 8th, 2012
Je bent een pappie, een papa of een vader. De in Hengelo (O-O) geboren en getogen cabaretier Jeffrey Spalburg doet in zijn nieuwe voorstelling Thuus het verschil uit de doeken en dat doet hij op een manier die misschien nog wel het beste gekenmerkt kan worden met een woord dat hij zelf heel toepasselijk vindt voor het gedrag van de kat-uit-de-boom-kijkende Twentenaar: onderdrijvend. In meer dan anderhalf uur doet hij op onderkoelde wijze verslag van wie en wat hem gevormd heeft, en gaandeweg wordt duidelijk dat, hoewel de cabaretier/acteur/schrijver al twintig jaar in Amsterdam woont, hij een Hengeloër pur sang is.
Met Spalburg geen tierende meningenmachine op het toneel, hij houdt het klein en subtiel. En het rekwisiet, die grote teddybeer: daarin houdt zich niets verborgen, noch slaat hij ermee aan het dansen. Het is wat het is: een grote teddybeer, symbool van geborgenheid. Grappig overigens dat die beer zo goed blijkt aan te sluiten bij het kunstwerk op de markt. Dat het zaterdagavond om een Thuuswedstrijd ging, was van meet af aan duidelijk. De cabaretier kwam op, zag en overwon door het publiek op commando te laten klappen en met de armen te zwaaien. Hij had ze in de tuk voor er ook maar een woord over zijn lippen gekomen was. Natuurlijk, bepaald geen vondst, het is al vaak gedaan, en ook het uitvergroten van de gemoedelijkheid van de Twentenaar is bepaald niet nieuw, maar de toon was gezet en het persoonlijke verhaal van Spalburg was ontroerend.
Hij liet het er niet bij het oosten van het land als baken van de zo broodnodige nuchterheid in deze waanzinnige wereld op te voeren, hij gaf er blijk van de kunst van de onderdrijving zelf ook tot in zijn vezels te beheersen. Hoe? Door een snaar te raken, maar die zo kort te laten trillen dat er genoeg te raden over blijft. En waar een ander wellicht het onderste uit de kan zou hebben gehaald bij het beschrijven van een sterfbed, schildert hij een korte scene van drie generaties Spalburg, ontroerend in zijn eenvoud. Eigenlijk is de heftigste uitbarsting van de avond een traumatische ervaring met de kleur lime, en ja, ook dat pleit alleen maar voor hem.
Door: Nicolet Steemers, 10 december 2012
November 15th, 2012
November 14th, 2012
November 12th, 2012